Istambul & Capadócia

درباره مقصد: استانبول اهمیت تاریخی خود و میراث فرهنگی و معماری شگفت انگیز خود را مدیون موقعیت استراتژیک کامل خود است و تنگه های بوسفر را که اروپا و آسیای کوچک را از هم جدا می کند، به هم می زند. این شهر (که ابتدا با نام بیزانس شناخته می شد، سپس با نام کنستانتینوپل و از سال ۱۹۳۰ به عنوان استانبول) یک گلدان ذوب فرهنگی بود. امروزه جمعیت آن بیش از ۱۳ میلیون نفر تقریباً منحصراً ترکی است و بسیاری از مردم آن مهاجران اخیر ترکیه استانی هستند که با وعده شغل و شغل در این شهر پر جنب و جوش و در حال رشد سریع فریب خورده اند. استانبول دیگر پایتخت این کشور نیست، بلکه نیروگاه اقتصادی و فرهنگی ترکیه است - وضعیتی که نقش آن به عنوان یک شهر فرهنگ اروپا در سال ۲۰۱۰ و جایزه میراث جهانی یونسکو فهرست شده به بسیاری از مهم ترین نشانه های آن، که از مساجد خیره کننده عثمانی و کلیساهای بیزانس و کاتکامب ها گرفته تا ستون های معابد هلنیستی و بقایای دیوارهای عظیم شهر قرون وسطی را در بر می گیرد. اما بیشتر از میراث بیزانس و عثمانی به استانبول وجود دارد. اقتصاد در حال رشد سریع به شکوفایی هنر و صحنه موسیقی کمک کرد، با کثرت میله های جدید، باشگاه ها، گالری های هنری خصوصی، رستوران ها و خروجی های مد طراح.

درباره مقصد: کاپادوکیه منطقه ای تاریخی در آناتولی مرکزی است که عمدتاً در استان های نوشهیر، قیصری، کرشهیر، آکسارای و نیغده در ترکیه قرار دارد. به گفته هرودوت[1] در زمان شورش ایونیا (499 ق.م) گزارش شده است که کاپادوکیان منطقه ای از کوه توروس تا مجاورت اوکسین (دریای سیاه) را اشغال کرده بودند. کاپادوکیه از این نظر از جنوب به رشته کوه های توروس که آن را از کیلیکیه جدا می کند، از شرق به فرات علیا، از شمال به پونتوس و از غرب به لیکائونیا و غلاطیه شرقی محدود می شد.[2] ] این نام که به طور سنتی در منابع مسیحی در طول تاریخ استفاده می‌شود، به عنوان یک مفهوم گردشگری بین‌المللی برای تعریف منطقه‌ای از شگفتی‌های طبیعی استثنایی، به ویژه با دودکش‌های پری و میراث تاریخی و فرهنگی منحصربه‌فرد، همچنان به کار می‌رود.